Verhalen achter de beelden, persoonlijke inzichten en de magie van portretfotografie.
Een plek waar ik deel wat mij inspireert en raakt.
Petra Mwaro, fotograaf in Almere
Welkom op mijn blog.
Een plek waar ik meer deel over mijn fotografie, de verhalen achter de beelden en de momenten die mij raken tijdens een shoot.
Over kinderportretten die iets magisch hebben. Over zwangerschap en hoe bijzonder het is om deze periode vast te leggen. Over licht, emotie en het vangen van kleine momenten die later ineens heel groot blijken te zijn.
Hier neem ik je mee achter de schermen van mijn studio in Almere en vertel ik meer over de liefde voor portretfotografie die in alles wat ik maak terugkomt.
.
Oktober 2026
Waar gaat mijn hart sneller van kloppen?
‘Waar gaat jouw hart nu sneller van kloppen?’
Ze vroeg het me en eerlijk gezegd wist ik even niet wat ik daarop moest antwoorden.
Niet omdat ik het antwoord niet wist, maar omdat de vraag me dwong kritisch naar mezelf te kijken. Waar gaat mijn aandacht naartoe? Waar krijg ik energie van? En wat heb ik op dit moment nodig om mezelf verder te ontwikkelen?
Ik merk dat ik gelukkig word van regelmaat. Van mensen om me heen, van gesprekken die ergens over gaan en van mensen die me uitdagen om verder te kijken dan wat ik al ken. Ik heb behoefte aan verbinding, aan nieuwe ervaringen en aan het gevoel dat ik ergens onderdeel van ben.
Dat heeft me ook aan het denken gezet over werk. Ik merk dat ik een vaste baan nodig heb. Niet omdat ik minder met fotografie wil doen, maar juist omdat ik geloof dat het me kan helpen om me als fotograaf verder te ontwikkelen. Een fijne balans tussen werk, contact met mensen en mijn eigen creatieve wereld. Ik hoef blijkbaar niet alles uit één ding te halen.
En dan is er die creatieve wereld, die me gelukkig nog steeds regelmatig bezighoudt.
Ik word blij als ik kinderen voor mijn camera heb en de ruimte krijg om magische portretten te creëren. Beelden waarin iets eigens zichtbaar wordt en die je blijven raken, ook als je er jaren later opnieuw naar kijkt. Tegelijkertijd merk ik dat mijn vrije werk steeds meer een eigen richting krijgt
Ik heb het gevoel dat ik met het surrealisme mijn weg heb gevonden.
Het voelt alsof ik een beeldtaal ontdek waarin ik mijn ideeën echt kwijt kan. Wat mij daarin aanspreekt, is de mogelijkheid om een eigen werkelijkheid te creëren. Ik werk niet met beelden die alleen maar vreemd of onwerkelijk zijn om het effect. Voor mij moet het beeld kloppen. De elementen moeten samen een geheel vormen en een eigen verhaal vertellen, ook als dat verhaal niet direct duidelijk is.
Ik vind het interessant om iets herkenbaars op een andere manier te laten zien. Om de kijker even te laten twijfelen aan wat die ziet, zonder dat het beeld zijn samenhang verliest. Er zit een gedachte achter, een idee dat ik visueel wil vertalen. Maar wat iemand daar uiteindelijk in ziet, mag verschillen van wat ik zelf voor ogen had.
Juist die ruimte tussen wat ik maak en wat de kijker erin ontdekt, vind ik interessant.
Op dit moment ben ik bezig met een nieuwe serie. Of eigenlijk: in mijn hoofd zijn de beelden er al. Ik zie ze voor me en weet hoe ze eruit moeten zien. De ideeën hebben zich al gevormd tot afzonderlijke beelden die samen een geheel moeten gaan vertellen. Nu moet ik ze nog daadwerkelijk realiseren.
Dat is een bijzonder proces. Soms ontstaat een idee pas terwijl je aan het werk bent. In dit geval is het anders. De beelden zijn er al, maar het vertalen van wat ik in mijn hoofd zie naar de werkelijkheid vraagt om aandacht, precisie en soms ook om het oplossen van praktische uitdagingen.
Eén beeld uit de nieuwe serie kan ik alvast laten zien.
Het is een eerste inkijkje in de wereld die ik aan het creëren ben. Meer wil ik er op dit moment nog niet over vertellen. Ik vind het juist mooi om een beeld voor zichzelf te laten spreken en de kijker de ruimte te geven om er een eigen verhaal in te ontdekken.
De komende tijd wil ik deze serie verder uitwerken en de beelden die nu alleen nog in mijn hoofd bestaan tot leven brengen. Ik kijk ernaar uit om te zien hoe mijn ideeën zich vertalen naar het uiteindelijke werk.
Misschien is dat uiteindelijk ook wat mijn hart sneller doet kloppen. De ruimte krijgen om te ontdekken, mezelf blijven ontwikkelen en dingen maken die echt vanuit mezelf komen.
En tegelijkertijd beseffen dat ik daarvoor niet alles op één plek hoef te vinden. Dat een vaste baan, nieuwe ontmoetingen en mijn kunstenaarschap elkaar juist kunnen versterken.
Ik hoef niet precies te weten waar ik uitkom. Ik begin wel steeds beter te begrijpen welke kant ik op wil.
En dat voelt als een mooi begin.
September 2026
Hungry Eye Fair
In een vorige bericht op instagram schreef ik hoe ontzettend trots ik was dat ik geselecteerd was voor The Hungry Eye Fair 2026.
Nou… daarna begint het echte werk.
Want geselecteerd worden is natuurlijk geweldig, maar vervolgens moet je je werk ook daadwerkelijk gaan presenteren. En daar zit behoorlijk wat voorbereiding in.
Welke beelden wil ik laten zien? Welke werken horen bij elkaar? Welke formaten kies ik? Welk papier? Welke lijsten? Hoe wil ik dat het er straks uitziet? Welke werken zet ik op de kaartjes die ik mee wil geven?
En misschien nog wel het spannendste: je moet je eigen werk gaan pitchen. Vertellen wat je maakt, waarom je het maakt en wat je ermee wilt zeggen. Best een uitdaging als je normaal gesproken vooral lekker in je eigen studio zit te maken en fotograferen.
Maar uiteindelijk was daar dan de dag.
Mijn werk hing aan de muur.
En toen werd het vooral heel leuk om te kijken naar de mensen die ernaar keken.
Sommige mensen liepen voorbij, keken en liepen door. En kwamen vervolgens toch weer terug. Nog een keer kijken. Een beetje verbaasd of verward.
En wat mij echt opviel: veel mensen keken met een lach naar mijn werk.
Niet omdat het werk bedoeld is om grappig te zijn, maar omdat het blijkbaar iets onverwachts oproept. En eerlijk gezegd vind ik dat juist heel leuk. Dat je even niet precies weet wat je ervan moet vinden. Dat je nog een keer kijkt en zelf gaat bedenken wat je ziet.
Ik heb veel mooie gesprekken gehad over mijn werk. Mensen vertelden wat ze erin zagen en soms raakten ze precies aan wat ik met mijn werk wilde oproepen. Spanning, ongemak, verwarring en ruimte voor je eigen interpretatie.
Maar ook de ontmoetingen met de andere artiesten waren voor mij een groot onderdeel van deze beurs.
Je staat daar allemaal met je eigen werk en je eigen verhaal, maar je hebt meteen iets gemeenschappelijks. We keken naar elkaars werk, praatten over fotografie en kunst, hielpen elkaar en deelden natuurlijk ook de nodige chaos die komt kijken bij zo’n beurs.
En ja, er moesten natuurlijk ook filmpjes en foto’s voor social media worden gemaakt. Dus stonden we elkaar tussendoor weer te filmen en fotograferen.
Dat vond ik misschien wel een van de leukste dingen: ineens zit je niet meer alleen in je eigen bubbel. Je ontmoet andere makers, ziet hoe zij werken en leert weer nieuwe mensen kennen.
En dan werden er ook nog twee werken verkocht.
Dat blijft zo bijzonder.
Je maakt iets vanuit jezelf, stopt er ontzettend veel tijd en energie in en dan staat er ineens iemand voor je werk die zegt: deze wil ik thuis aan de muur.
Daar ben ik echt trots op.
Als ik terugkijk, was Hungry Eye voor mij dan ook veel meer dan alleen een beurs. Jarenlang liep ik er zelf als bezoeker rond en nu stond ik er met mijn eigen werk tussen de andere artiesten.
Dat voelt nog steeds een beetje onwerkelijk.
Maar ondertussen kijk ik alweer vooruit. Want stilzitten zit er niet echt in.
Ik ben inmiddels alweer bezig met een nieuwe serie. Nieuwe ideeën, nieuwe beelden en weer een heleboel uitzoeken, proberen en waarschijnlijk ook twijfelen.
En eerlijk gezegd vind ik dat heerlijk.
Op naar het volgende.
Ben jij inmiddels nieuwsgierig geworden naar mijn werk? Neem vooral eens een kijkje. Misschien ontdek je er iets in wat ik er zelf nog niet in had gezien.
Augustus 2026
Back to school: weer een beetje ritme
De vakantie zit erop. De wekker gaat weer, de agenda loopt langzaam vol en ineens moeten we weer weten welke dag het is.
Back to school.
Een moment waar je misschien ieder jaar weer naar uitkijkt. Een beetje ritme, wat meer structuur en eindelijk weer eens een ochtend waarop iedereen op tijd de deur uit moet.
Maar eerlijk gezegd vind ik het ook altijd een beetje dubbel.
Want hoe ouder je kinderen worden, hoe meer je merkt dat niets hetzelfde blijft.
De eerste schooldag van een nieuw schooljaar voelt niet meer zoals vroeger. Geen kleine kinderen met nieuwe rugzakken, broodtrommels en veel te grote schoenen. Geen kinderen die vol spanning vertellen bij welke juf of meester ze dit jaar terechtkomen.
Ze worden groter.
En voor je het weet zijn die kleine momenten waar je vroeger misschien niet eens zo bij stilstond, ineens herinneringen geworden.
Ik merk het zelf ook. Mijn kinderen zijn inmiddels volwassen en toch wonen ze nog thuis. Eén zit nog op school. Het huis is nog steeds gevuld met hun spullen, stemmen en dagelijkse beslommeringen. Maar de tijd dat ze klein waren, ligt inmiddels echt achter me.
En juist daarom ben ik fotografie steeds meer gaan zien als iets anders dan alleen een mooie foto.
Een foto legt een moment vast dat je op dat moment misschien heel gewoon vindt.
Hoe je kind eruitzag.
Hoe hij of zij keek.
Dat eigenwijze gezicht.
Die houding.
Die fase waarin ze precies tussen kind en groot in zitten.
Want geloof me, ook dat verandert sneller dan je denkt.
Misschien is dit daarom wel een mooi moment om eens een foto van je kind te laten maken.
Niet omdat het moet.
Niet omdat er een bijzondere gelegenheid is.
Maar gewoon omdat dit is hoe je kind er nú uitziet.
Want over een paar jaar kijk je terug en denk je waarschijnlijk:
“Wat waren ze toen nog klein.”
En juist die foto wil je dan hebben.
Back to school dus.
Weer een beetje ritme.
En ondertussen gewoon even stilstaan bij hoe snel ze groter worden.
juli 2026
Ik laat hem liever thuis als ik op vakantie ga.
Maar het is elk jaar een dilemma.
Als fotograaf is het heerlijk om op vakantie te gaan zonder camera.
Dat klinkt misschien vreemd, maar mijn camera met lenzen weegt al snel een paar kilo. Het hele jaar door heb ik hem bij me. Tijdens een vakantie lijkt het me heerlijk om dat eens niet te hoeven.
Geen tas. Geen apparatuur. Gewoon genieten.
Maar daar ontstaat iedere x hetzelfde dilemma.
Want zodra ik thuis besluit dat mijn camera dit keer echt thuisblijft, begint de twijfel al.
Natuurlijk kan ik foto’s maken met mijn telefoon. Tegenwoordig zijn die camera’s ontzettend goed en voor een snelle herinnering werken ze prima. Maar toch is het anders.
Soms zie ik een prachtig landschap. Mooi licht. Een bijzonder straatje. Kinderen die voor me uit lopen. Op dat soort momenten ben ik altijd blij dat mijn camera toch mee is.
Niet omdat een telefoon geen mooie foto kan maken, maar omdat ik weet dat sommige momenten meer verdienen dan een plek tussen duizenden foto’s op mijn telefoon.
Een foto die ik met mijn camera maak, voelt anders. Bewuster. Alsof ik tegen mezelf zeg: dit moment wil ik bewaren.
En thuis gebeurt er iets opvallends.
De foto’s op mijn telefoon verdwijnen vaak tussen alle andere beelden. De foto’s die ik met mijn camera maak, bekijk ik opnieuw. Ik selecteer ze. Soms laat ik ze afdrukken of maak ik een mooi album. Soms krijgen ze een plek aan de muur.
Juist die foto’s brengen me jaren later weer terug naar die vakantie.
Zo ook naar een bijzondere reis naar het geboorteland van mijn man. Als ik die foto’s bekijk, voel ik de warmte van de zon op mijn huid, ruik ik de geuren van het land en ben ik heel even weer daar.
Ik denk terug aan de safari die we maakten, de Maasai die we bezochten, de ruïnes van Gedi en de ontmoetingen met familie. Een reis die veel sneller voorbij bleek te gaan dan ik me toen kon voorstellen.
Daarom neem ik me ieder jaar voor om een kleine, lichte camera te kopen voor vakanties.
Maar het blijft bij een voornemen en daarom gaat uiteindelijk toch steeds die grote camera mee.
Thuis laten is geen optie, en uiteindelijk gaat het voor mij niet alleen om het maken van een foto. Het gaat om wat er daarna gebeurt.
Verdwijnt die herinnering tussen duizenden andere beelden op je telefoon? Of krijgt ze een plek in je leven? In een album, in een lijst aan de muur of gewoon als foto waar je steeds weer met plezier naar terugkijkt.
Ik ben benieuwd hoe jij dat doet.
Pak jij op vakantie je telefoon of neem je een camera mee?
En wat gebeurt er daarna met je foto’s?
juni 2026
Fotografie voor zwangere vrouwen in Almere
Ik heb het 3 keer meegemaakt. Zwanger zijn.
En toch heb ik geen enkele foto van mezelf uit die periodes. Geen beelden van mijn buik, geen momenten waarop ik echt even bewust stil stond bij wat er gebeurde.
Mijn eerste zwangerschap voelde rustig. Er was tijd. Ruimte om alles te laten landen en om af en toe echt even stil te staan bij wat er in mij groeide.
Bij mijn tweede was dat al anders. Je zit dan al in een leven dat doorgaat. Met een kind erbij, met een ritme dat al bestaat, waardoor alles sneller lijkt te gaan. Ik merkte dat ik me soms zelfs afvroeg of er wel net zoveel plek in mijn hart zou zijn als de eerste keer. Maar dat veranderde meteen zodra mijn kind er was. Die liefde wordt niet kleiner, alleen maar groter. Alsof er gewoon nog een laag bijkomt waarvan je niet wist dat die er was.
Bij mijn derde ging alles nog vanzelfsprekender. Minder nadenken, meer meebewegen met wat er al is.
Lichamelijk heb ik mijn zwangerschappen goed doorlopen. Alleen bij mijn tweede had ik last van bekkeninstabiliteit, wat het dagelijks bewegen soms lastiger maakte. Verder waren het vooral periodes die zich in mijn hoofd en gevoel afspeelden.
Wat me het meest is bijgebleven, is hoe snel je door die tijd heen leeft. Je bent bezig met regelen, met doorgaan, met alles wat nog moet komen. En ondertussen groeit er iets in je buik dat je eigenlijk maar heel kort precies zo meemaakt.
Het gevoel van zwanger zijn zelf glipt er daardoor vaak tussendoor.
Pas achteraf zie je hoe bijzonder die periodes waren.
Dat is precies wat ik zo vaak zie bij anderen.
In mijn studio in Almere werk ik rustig en met aandacht. Je hoeft niets te kunnen of te bedenken. Ik begeleid je tijdens de shoot, zodat je je nergens druk over hoeft te maken en gewoon kunt zijn zoals je bent.
Juist in die kleine momenten ontstaat wat ik wil vastleggen. Een hand op je buik. Een blik naar beneden. Even stil.
Echt, zonder gedoe.
Voor de shoot kijken we samen wat bij je past. In mijn client wardrobe liggen zachte jurken en stoffen die mooi werken op beeld, maar vaak is iets uit je eigen kast precies goed. Het gaat erom dat het klopt met jou en met dit moment.
Ik hoop vooral dat je straks niet denkt: had ik hier maar iets van gehad. Dat je niet later denkt dat je ook geen foto van je buik hebt.
Je bent welkom in mijn studio in Almere voor een zwangerschaps shoot.
Vraag hieronder mijn zwangerschapsbrochure DE MOOISTE WACHTTIJD aan.
April 2026
Portretfotografie in Almere
Over terugkeren naar mijn eerste liefde
Dit is mijn eerste blog.
En het voelt bijzonder om te schrijven, omdat het precies is waarom ik portretfotografie in mijn studio in Almere maak zoals ik dat nu doe.
Een shoot die iets veranderde.
Lange tijd werkte ik vooral met flitslicht voor mijn portretfotografie.
Technisch strak, gecontroleerd, precies zoals ik het had geleerd. En zoals het goed voelt
Tot er een moeder bij mij in de studio in Almere kwam met een vraag die alles veranderde.
Ze vroeg of ik drie kinderportretten kon maken met daglicht.
Zacht, rustig en puur. Ze had dit ooit gezien bij een vriendin, die jaren geleden foto’s bij mij had laten maken.
Terug naar daglicht dus.
In mijn studio in Almere maakte ik die portretten met daglicht.
En terwijl ik bezig was, voelde ik iets terugkomen wat ik was vergeten.
De rust, de zachtheid. het meebewegen met wat er gebeurt, in plaats van sturen.
Alles waar ik ooit verliefd op werd in fotografie.
Daglicht dwingt je om te kijken in plaats van te controleren.
En precies daar ontstaan de beelden die blijven binnenkomen.
Wat portretfotografie in mijn studio in Almere voor mij is.
Portretfotografie is voor mij niet meer alleen techniek.
Het is geworden:
- rust
- echtheid
- kijken in plaats van maken
- het juiste moment zien
Ik maak portretten van kinderen en moeders die houden van rust, eenvoud en echtheid.
Ik ben blij met deze shoot.
Niet alleen voor de beelden, maar voor wat het in mij heeft teruggebracht.
Soms heb je één moment nodig om te herinneren waarom je ooit begon.
Dit is waarom ik portretfotografie in mijn studio in Almere nu ook weer op deze manier ben gaan maken, naast mijn portretten met flits.
Wil je dit ook een portret laten vastleggen?
Je bent welkom in Almere, voor een portretshoot met daglicht.